می داند...

 زشت و زیبای روزگار رو ...

       ساعت 1 بامداد...

   سگی زوزه می کشد...   

    خیره می شود...

   به چشمان شیطانی اش...

   میوزد...

   باد سردی تا اعماق  قلب تکه تکه اش...

            ساعت 2 بامداد...     

        سگی له له می زند....

      احساس می کند...

     آتش دیگری در رَحِمش...

       ساعت 5 بامداد...

     صدای زوزه ای نمی آید!!!

   رها می شود...

   در شب بارانی...

      گریه می کند...

    کودکی در آغوش مادرش...

   می داند...

   قصه ی زشت و زیبای روزگار رو...

    می داند...

   بوی گند  نیمه شب  اعتیا د رو...