بیداری و می بینمت      رویا به رویا

از پیش چشمم میروی   دنیا به دنیا

با تو میان آب و آتش آشتی بود

در آتش است از رفتنت   دریا به دریا

یکبار دیگر عشق را با خون نوشتند

تعبیر لبخند تو را گلگون نوشتند

تا دست عشق از پیکر عاشق جدا شد

با دست لیلا قصه ی مجنون نوشتند

این کوچه ها بی تو همیشه بی قرارند

حس غریبی بین پاییز و بهارند

رفتی ولی فکری به حال کوچه ها کن

بوی تو دارند و تورا  اما ندارند

برای آخرین بار...

از خنده ها و گریه ها و مناجات های نیمه شب تا صدای خش خش بی سیم های منطقه  و یادگاری های با

نمک بچه ها که بدون اجازه براش ضبط  کرده بودن برای خودش گالری درست کرده و به اونها افتخار می

کنه.

دیشب خواب دیده بود.خوابی آشنا و عجیب .به همین خاطر بعد از نماز صبح و بدون هیچ وقت تلف کردنی

رفت سراغ ضبط صوتش و کاستی رو  از میان صدها کاست که مثل قطار پشت سر هم قرار داشتن

بیرون کشید .

بازدن دکمه ی   پلی  تمام در و دیوار گوش شدن و همه جا پر از سکوت شد.

" خوب آقا مهدی حسینی درس خون  حالا که بی وفا شدی و داری تنها  و بدون همکلاسی سالهای

دبیرستانت میری  عملیات  نمی خوای برام حداقل یه یادگاری بزاری؟

اولا  سلام..

دوما درس خون  آدمهایی هستند که تو امتحان  اوساکریم ۲۰  می گیرن...

سوما نوبت میرسه به یادگاری .اگه یادگاری می خوای زود باش با من بخون ..بخون ببینم هنوز یادت هست

یا نه...؟                                                                             

بعد از فروکش کردن صدای انفجار خمپاره ای که همون دور و بر افتاده بود .دو نفری شروع کردن به

زمزمه...

                      راز است...

                              می شناسمش شاید !

                               میشناسدم حتما !

              آه است زندگی

                             می کشم از دل گاهی ..

                                می کشد از جان هردم..

         شمع است روزگار

                      خیره می شوم در آن..

                              ذوب می شود با من..

                 خواب است شهادت

                                   می پرم هر شب با آن ..

                                 دور می شود بی من..

           راز است...!

                                 نمی شناسمش حتما..

                                  می شناسدم بی شک..

خوب حالا که بچه خوبی بودی و شعر رو خوندی پس اشک هات رو پاک کن و بیا یادگاریت رو بگیر.."

صدایی از ضبط صوت در نمی آید.انگار این بار در و دیوار و ضبط و لبخند یه جوان توی قاب

چشم شده اند تا به لحظه ی چکیدن قطره اشکی از گونه های یک رفیق که همزمان شده با بوسیدن نگین

انگشتری اش خیره شوند.