دعا كن !

دعا كن تا صبح نشده و وقت سفر فرشته ها فرا نرسيده ،چراغ

زيباي هدايتش رو از لابه لاي  لوازمي كه در پستوي دلم در حال خاك

 خوردنه پيدا كنم و بر مسير زندگي نسب كنم.

ببين!

نقشهاي زيباي روي چراغ را ببين كه توسط استاد محبت با قلم لطفش

حكاكي شده در حالي كه زنگار شيطنت هاي روزگار دارد آنها را از بين

ميبرد.

نگاه كن!

شعله ي كوچكي فرياد ميزند ،شايد اميدي باشد براي آغاز زندگي چراغ.

بشتاب!

با سرعت نفوذ عشق در دل بشتاب تا ديگر اين اميد را براي چندمين بار

از دست ندهيم.

گوش كن!

صداي سنفوني زيبايي در دل پيچيده و همزمان با آن رقص نور زيبايي

فضا رو آسموني كرده.رهبر اين اركست كسي نيست جز عشق كه با

حركات منظم دستانش همه را به تعجب واداشته و در حالي كه گروه را

راهنمايي مي كند ، اشك در گوشه چشمانش شكوفه ميزند و چراغ كوچك

من كه بالاي سر آنها سو سو ميزند.

ببين!

اين بار سفير معشوقه ام را ببين كه در صف اول خوب هاي عالم در حال

گوش دادن به اين سنفوني زيباست و با ديدن چهره ي وحشتناك اعمالم

گوشه لبش را ميگزد و با لبخندي جوانه ي اميد را دردلم آب ياري

ميكند.در حالي كه من جز دريايي از شرم كه به ساحل ابروانم رسيده

،چيز ديگري براي پاسخ به او ندارم.

           پسرك نابينا سخن ميگويد،

                                          با صدايي گويا

            چشمان او فرياد ميزنند،

                                          با زباني گوياتر

            لبان او التماس ميكنند،

                                          با بياني شيواتر

         بوسه بر دستانت آرامم مي كند،

                                          بر دستانت بوسه ميزنم.