برای چه قهقهه می زند او...؟

   برای که قهقهه می زند او...؟

   خورده است سیلی به روی  مادری

   بغض کرده , در بند همسری

   مادری از زخم مسمار, سینه اش سوخته

    ناجوانمردی چهره برافروخته

   سقط گشته جنینی پشت درب

  ناتوان گشته  ,دستان یک پدر

 آنطرف تر کودکی کز کرده است

 چشم در چشم پدر, بغض کرده است

  برای چه قهقهه می زند او ...؟

  برای که قهقهه می زند او...؟

  شاید ...نه...

  بیگمان به ابلیس لبخند میزند او...

 مدتی از ماجرا بگذشته است…

  مادری درحجره اش خوابیده است!

  حجره در شولای غم

  غم در چشم کودکی باریدن آغاز می کند ...

  با نگاهش التماس قلب بیجان می کند..

  ساعتی بعد ,مرگ در لبخند نمایان می شود...

   بعد ازآن تا ابد عدل تنها می شود...

love is

wide ocean that joins two shores

life whithout love is none sense and goodness without love is impossible

love is something silent , but it can be louder than anything when it talks

love is when you find yourself spending every wish on him

love is flower that is made to bloom by two gardeners

love is like a flower which blossoms whit trust

love is afraid of losing you

no matter what the question is love is the answer

when you have nothing left but love than for the first time you become aware that love is enough

love is the one thing that still stands when all else has fallen

love is like the air we breathe it may not always be seen, but it is always felt and used and we will die without  it

باید چه کنم با این خود سیاه ؟

با خودی سرشار از شک و غم و گناه

عزلت گزینم و زانو بغل کنم ؟

یا نه،راه را جویم و خود را زنم به راه؟

بار ها توبه کردم و به معبد برآمدم

امّا نه ره یافتم و نه رهایی از گناه!

بیداد می کند،صدای پشیمانی دلم

از آن زمان که شدم غنچه ی رز سیاه

در جستجوی راهم و دستم تهیست زراه !

ترسم که عاقبت راهم رسد به چاه

دانم ره دل ،جز ره میخانه نیست!

آتش تهمت همی سوزانَدَم با هر نگاه

هوای میکده  دارم،مریمم با ساغری بیا

بیا که دل بی خبرم به جرعه ای شود آگاه...